Brustina (43) is sinds 2015 pleegouder. Ze woont samen met haar man Johan en hun zoon Siem (10). Maandelijks schrijft ze over haar belevenissen als pleegouder.

Ineens was daar het moment. Het moment waarvan we hoopten dat het nooit zou aanbreken, maar waar we wel rekening mee gehouden hebben. Het moment dat we moesten beslissen dat het niet meer ging. In ruim anderhalf jaar tijd hebben we alles gegeven wat in ons vermogen lag. We mochten haar helpen vanaf het moment dat ze op haar 15e met blote voeten voor onze deur stond. We mochten heel dichtbij haar komen. We hebben gelachen, keihard gewerkt, soms helemaal niets gedaan, want dan deed ze het zelf. We hebben gehuild, gebeden en gestreden. We hebben gezongen, geshopt, gescholden. We hebben haar opgevrolijkt en soms getemperd. We hebben haar bij de hand genomen en haar mogen laten ervaren dat ze geliefd, gewenst en genoeg is.

Het is niet voor niets geweest. Wij hebben zaadjes van liefde geplant en op een dag zullen ze tot bloei komen. Haar bloem zit nog in de knop, maar zal eens opengaan en voluit schitteren. In de overtuiging dat we het juiste doen, geven we haar uit handen. We dragen haar over in liefdevolle handen. Open armen die voelen en weten dat zij deze taak nu voor een tijd mogen overnemen. Zo gaan verdriet, gemis, opluchting, dankbaarheid en verwondering hand in hand.

De zorg voor haar konden wij in ons gezin niet meer aan. In liefde zullen we altijd met elkaar verbonden blijven. ‘Onze’ lieve Rhani woont sinds 12 januari niet meer bij ons. Ik kan alleen maar schrijven hoe het voor mij voelt en voor ons als gezin. De diepte van deze verandering voor haar is nu nog niet met woorden te beschrijven. De tijd zal het leren, de tijd zal ons leren.
In deze tijd van afscheid en veranderingen, kijken we terug en vooruit. Dankbaar voor wat we hebben mogen geven. Dankbaar dat we overvloed hebben en mogen delen. Dankbaar dat ons hart overstroomt voor kinderen in nood.