Brustina (43) is sinds 2015 pleegouder. Ze woont samen met haar man Johan en hun zoon Siem (10). Maandelijks schrijft ze over haar belevenissen als pleegouder.

Als Viviënne terugkomt van dansles, is het mis. Ze is boos. En niet zo’n klein beetje ook. Als ik vraag wat ze voelt en wat er is, komt er geen oorzaak. Ze is niet moe, ze is niet boos, voelt zich prima en wil met rust gelaten worden.

Iets in mij zegt dat het met de dansles te maken heeft, maar zelf zegt ze dat dit niet zo is. Wel vroeg ze waarom ik niet ging meedansen, want dat mocht deze les. Ik hoorde dit pas de dag ervoor en had al een andere afspraak staan. En eigenlijk was ik daar blij om, want ik denk dat ik niet zo goed ben op de dansvloer…

Haar boosheid bleef tot ze de volgende ochtend naar school ging. Dit is best lang voor haar doen en het zat me niet lekker. Ik heb haar juf op school en haar dansjuf gevraagd of ze iets gemerkt hadden, maar dat was niet het geval. De dansjuf vertelde wel over een aantal meedansende moeders, maar Viviënne had gewoon leuk meegedaan.

Verstandelijk weet ik dat haar boosheid niet direct aan mij gericht is, maar toch deed het me wat. Ik appte haar therapeut. Zij dacht dat het moeder-dochter stukje misschien geraakt was bij haar, maar onbewust. Ze is nog aan het leren om woorden te geven aan haar gevoelens. Misschien was deze emotie zo heftig en nieuw, dat het haar echt niet lukte.

Toen ze ’s middags uit school kwam, vroeg ik of ik haar een knuffel mocht geven, zoals we altijd doen. Ze deed een stapje terug en vroeg waarom. Ik vertelde haar dat ik van haar houd. Toen zakte ze tegen me aan. We hebben wat zitten knutselen aan tafel en alles was weer normaal.

Drie dagen later, op zaterdagochtend had ze deze tekening voor me gemaakt. Ze had mij getekend, als dansende en zingende moeder. Ik vroeg haar of dat haar wens was: dat ik zou dansen en zingen. En dat was het!

We hebben haar kareokeset erbij gehaald. Johan was de DJ en wij gaven een huiskameroptreden. Het duurde maar een paar minuten, maar ze was dolgelukkig. En ik ook. Al houd ik het liever bij zingen. En toen ik later vroeg of haar boosheid eerder die week te maken had met de dansende moeders, was dat het echt helemaal niet 😉.

‘Mam, die gevoelens komen zomaar en gaan ook weer zomaar weg. Ik weet het ook niet.’

We dansen, struikelen, vallen, staan weer op en dansen verder door het leven. Samen komen we er wel, met onze eigen talenten.