Brustina (44) is sinds 2015 pleegouder. Ze woont samen met haar man Johan en hun zoon Siem (11). Maandelijks schrijft ze over haar belevenissen als pleegouder.

Bijna iedere avond zo rond acht uur, met een kopje thee erbij, moest je ons niet storen. Er was een standaard opstelling; zij de paarse pionnen op het groene startveldje en ik geel op zwart. Gewoon omdat het kon.

Het ging er fanatiek aan toe. Zo hier en daar wat extra regels om het niet tot elf uur te laten duren. Sommige regels werden om dezelfde reden geschrapt. We maakten er ook weleens verhaaltjes bij. Als ze bijna binnen was, was ze ‘vlak voor de hemelpoort’. En als ze met veel pionnen achter me aan kwam, zei ik dat ik ervan hield om veel volgers te hebben. Als we om-en-om stonden, was dat heel gezellig en niet zo alleen. En wat een groei was er te zien in deze 6 weken!

De eerste keren werd er gegromd als ze afgegooid werd of vertrok haar gezicht helemaal uit frustratie. Maar steeds vaker konden we er om lachen en daagden we elkaar juist uit om de ander af te gooien. Ook als we het spelletje niet speelden, klonk in mijn hoofd het ‘mens-erger-je-niet’ door. Zes weken vakantie is best lang en dan zijn er ook echt momenten dat het echt lastig is om je niet te ergeren. We kijken terug op een goede zomervakantie, waarin we weer veel geleerd hebben van elkaar!

Inmiddels is ze weer naar school en zijn er weer andere uitdagingen. Maar ook daarin blijf ik tegen mezelf zeggen: ‘mens, erger je niet!’