Regina en Jochim zijn pleegouders. Zij vertellen over hoe zij tot het besluit zijn gekomen om pleegouder te worden, en hoe zij het proces hebben ervaren.

'Als kind wist ik het al, mijn man daarentegen’ - Hoe het begon

Als ik terugdenk, zei ik als kind van ongeveer 10 jaar al: “Later als ik kinderen krijg, dan zijn ze niet van mezelf, maar dan ga ik kinderen adopteren, want er zijn zoveel kinderen die het slecht hebben op deze wereld.” Ik had nog nooit gehoord van pleegzorg en pleegkinderen, maar ik had wel een groot rechtvaardigheidsgevoel. Ik kende adoptie; een kindje uit een ver, arm land dat bij andere ouders meer kansen zou krijgen dan opgroeien in een weeshuis. Ik zag het voor me dat ze bij mij terecht zouden kunnen. Mijn idee was dat de wereld niet zozeer behoefte had aan meer kinderen, maar dat wij mensen vooral goed moesten zorgen voor de kinderen die er al waren. Ik had mededogen met kwetsbare kinderen, arme dieren, de natuur. Als kind kon ik daar niets aan veranderen, maar het idee om er later iets mee te doen, heeft me nooit losgelaten.

Twintiger
Al jong leerden mijn man, Jochim, en ik elkaar kennen. We kochten samen een huis toen ik 19 en hij 22 jaar was en gingen samenwonen. Hij werkte fulltime en ik studeerde en werkte naast mijn studie. Het leven bestond uit hard werken, studeren, mooie reizen en alle heerlijke dingen die je kan toen als je twintiger bent zonder verdere overige verplichtingen. Ik studeerde rechten en had intussen wel eens van pleegzorg gehoord. Ook toen al, heb ik eens uitgebreid de sites bekeken en een informatiepakket besteld. We hadden het immers goed samen en een eigen huis met mogelijkheden, maar het idee verdween toch weer naar de achtergrond.

Eerste kind
Een paar jaar later trouwden mijn man en ik. Er kwam een kinderwens en onze eerste zoon werd geboren. Wat bijzonder om mee te maken. We verhuisden naar een prachtige woning met ruimte voor meer kinderen. Het gevoel dat ik had als 10-jarige kwam weer boven. Met een baby van ongeveer zes maanden, bestelde ik een informatiepakket en meldden we ons aan voor een informatieavond. Toen bleek ik ineens zwanger van ons tweede kind! De avond afgezegd. Dit was niet de tijd. In 2017 werd, na een zware zwangerschap en bekkeninstabiliteit, onze tweede zoon geboren. We deden het een periode wat rustiger aan.

Ervaringsverhalen
In 2018 begon het weer te kriebelen. Voor de derde keer een informatiepakket aangevraagd. Ook alle ervaringsverhalen en websites van pleegzorginstanties die er maar waren heb ik in die tijd gelezen. Deze keer was het echt zover, we zouden naar de informatieavonden van drie verschillende organisaties gaan.

Met compassie
Als ik terugkijk, wist ik het altijd al. Mijn man daarentegen… die is er – naar eigen zeggen – nooit zo mee bezig geweest. Hij had geen roeping van kinds af aan op dit gebied. Ook heeft hij zich van tevoren nooit echt verdiept in de informatiepakketten en websites. Totaal onvoorbereid en niet gehinderd door enige voorkennis, maar met eveneens een hart vol compassie, stapte hij mee in dit avontuur. Ook als ik het nu vraag, geeft hij aan dat hij zonder mij nooit pleegvader zou zijn geworden, maar hij had het ook nooit willen missen.