Voor Lisa en haar partner hebben de feestdagen altijd een rustige, vertrouwde vorm gehad. Sinds twee jaar zijn ze pleegouders van twee meisjes, en sinds kort runnen ze officieel een gezinshuis. Dit betekent dat er in de toekomst meer kinderen bij hen kunnen komen wonen. Sinterklaas vierden ze met gezellig samen eten en daarna cadeautjes met pepernoten. “We vieren het graag zo,” zegt Lisa, “maar we weten dat dit in de toekomst kan veranderen. Niet ieder kind kan even goed omgaan met alle spanning die feestdagen met zich meebrengen.” Vooral hun oudste pleegdochter reageert sterk op drukte en prikkels. Dankzij de hechte band met Lisa’s ouders gaat het meestal goed, maar het blijft zoeken naar wat voor ieder kind passend is.

De komst van nieuwe kinderen kan de feestdagen plotseling heel anders maken. Zo komen er binnenkort twee jonge kinderen vlak voor de kerstdagen naar hen toe. “Dan laat je je eigen verwachtingen los en pas je alles aan,” vertelt Lisa. “Dat hoort bij dit leven. Je weet dat flexibiliteit nodig is. Dat is meteen de uitdaging én de kracht van leven als gezinshuis: steeds opnieuw afstemmen.”

De twee meiden uit het gezinshuis van Lisa en Jelmer vinden het belangrijk om mee te doen met wat andere kinderen doen. Toen ze vorig jaar op hun oude school een kerstdiner hadden, vroeg dat wel voorbereiding. “Ze kunnen zich helemaal volproppen, zoals veel kinderen, maar dan net iets extra,” legt Lisa uit. “We bespreken daarom vooraf wat er gaat gebeuren, hoe het werkt, wie ze brengt en haalt. Dat overzicht helpt hen enorm.” Op hun nieuwe school bleek er geen kerstdiner te zijn. De teleurstelling was groot. “Dan leg je uit: het is anders, maar nog steeds kerst. Je mag nog steeds je kerstkleren aan en er wordt aandacht aan besteed. Ze leren dat er niet één juiste manier is om kerst te vieren.”

De tradities van Lisa en Jelmer zelf zijn eenvoudig: ’s ochtends naar de kerk, daarna samen iets lekkers eten en op tweede kerstdag naar buiten. Geen uitgebreide diners met veel familie, maar juist wat kleiner met elkaar. Gezelligheid hoeft voor Lisa en Jelmer ook niet groots te zijn; juist het kleine werkt. “Lampjes doen het geweldig,” vertelt Lisa. Toen ze de woonkamer had versierd met kerstlichtjes, reageerde de kinderen de eerste keer heel verrast. “Ze vonden het prachtig. Elke avond opnieuw als de lichtjes aan zijn hoor ik ‘oooh, zo gezellig’. “Je hebt echt niet veel nodig. Dat maakt het juist mooi.”

Ook met eten houden ze het eenvoudig: een uitgebreid diner vinden de kinderen vaak te intens. “Van te voren vertellen wat we gaan eten, tussendoor even spelen of samen wat helpen in de keuken werkt beter. “Soms begin je ergens aan en denk je halverwege: dit was geen goed idee. Dan pas je het aan.”

Vooraf praten over wat er komen gaat helpt spanning verminderen. Plannen worden in “potlood” gemaakt, zegt Lisa. “We blijven in gesprek, vertellen wat er gebeurt, en blijven flexibel. Het kan altijd anders lopen.” En soms ís het ook anders: zoals dit jaar, waarin vlak voor kerst een tweeling wordt verwacht in hun gezinshuis. “Dan denk je: ik zie het wel. Eerst kijken hoe ze landen. Dan zien we rond de kerst wel hoe we het gaan doen.”

Ondanks alle spanning zien Lisa en haar partner steeds weer hetzelfde gebeuren: kinderen genieten vooral van wat er wél is. De kleine rituelen, de warmte in huis, de lichtjes die elke avond weer aangaan. “Kleine dingen maken dat je de kinderen ziet stralen,” zegt Lisa. “En dat maakt de feestdagen misschien wel extra bijzonder.”