Brustina (43) is sinds 2015 pleegouder. Ze woont samen met haar man Johan en hun zoon Siem (10). Maandelijks schrijft ze over haar belevenissen als pleegouder.

‘Weet je nog mam, die ene dag thuis dat ik zo lief was? Toen deed ik zo mijn best de hele dag. Maar ’s avonds had ik er geen zin meer in en lukte het niet meer. Ik was er te moe voor.’

Wauw…in één zin vertelt ze precies hoe het bij haar werkt. Lief zijn kost moeite. Lief zijn is voor haar vermoeiend. Dit is wat dit meisje met een hechtingsstoornis elke dag met zich meedraagt. Haar rugzak zit al zo vol, en dan ook dit nog.

Hoe knap is het dat ze dit zelf kan verwoorden, met haar acht jaar. Op zulke zeldzame momenten gaat haar hart op een kiertje en kunnen we van hart tot hart met elkaar verbinden. Dan kunnen we praten over wat het zo moeilijk maakt. Dan kan ik haar ook uitleggen waarom school best vermoeiend voor haar is

Op school, en bij veel anderen, zet ze haar beste beentje voor. Ze is lief en behulpzaam. Een gevoelig meisje. Ze is sociaal, alert en creatief. Thuis kan ze helemaal zichzelf zijn. Daar wordt er getest: op ons uithoudingsvermogen, op onze liefde voor haar en op de beloftes die we doen. Thuis is de plek waar ze zich veilig genoeg voelt om ‘los te gaan’.

De professionals zeggen dan dat het een goed teken is, dat ze zich op haar gemak voelt bij ons. En dat is natuurlijk fijn om te horen. Alleen… op de moeilijke momenten lukt het me niet altijd om dat ook zo te voelen. Inmiddels weet ik het wel en dat is al een hele stap.

Waar ik persoonlijk meer vreugde uit haal, zijn de kleine glimpjes. Daar kunnen we even op vooruit. Deze korte gesprekjes waarin onze harten elkaar raken en er hechting voelbaar is. Dan vergeet ik even die stoornis. Dan neem ik haar in mijn armen en fluister in haar oor dat we ervoor blijven gaan. In moeilijke én mooie momenten.