Brustina (44) is sinds 2015 pleegouder. Ze woont samen met haar man Johan en hun zoon Siem (11). Maandelijks schrijft ze over haar belevenissen als pleegouder.
Het is alweer een paar jaar geleden dat we elkaar zagen. Ondanks dat we inmiddels in twee dorpjes naast elkaar wonen, is het er nog niet van gekomen om af te spreken. Via de app worden er wat statussen gedeeld en felicitaties uitgewisseld. En dan ineens is daar weer zo’n mooi moment. Zo’n moment waardoor we weten dat het goed is waar we aan begonnen zijn en dat de zaadjes die we gestrooid hebben, een bodem hebben gevonden.
Haar naam is Floortje* en vanaf eind 2015 kwam ze 5 jaar lang om het weekend bij ons. En in de vakanties soms een week of een lang weekend. Vanaf het eerste moment dat we haar zagen, toen ze 12 was, was daar een klik. We hebben het zo gezellig met haar gehad en alhoewel het laatste jaar gepaard ging met veel problemen en de laatste keer logeren helemaal niet leuk was, hebben we haar toch in liefde losgelaten. Er was verdriet om alles waar zij doorheen moest. We misten haar, maar wisten ook dat liefde loslaten is.
Het afgelopen jaar is ze verhuisd en op zichzelf gaan wonen. Haar eigen plekje! Ze hield me op de hoogte van het klussen en wat ze allemaal al had voor in haar huisje. En zo vlogen de weken voorbij.
Ondertussen was ik de keukenkastjes aan het opruimen en vond ik veel diepe borden, die we eigenlijk nooit gebruiken. Ik heb er een foto van gemaakt en op m’n status gezet. En daar was een berichtje van Floortje, ze had nog geen pastaborden. Dat kwam mooi uit! Ze wilde ook de mokjes nog wel die ik ook nog over had. Want precies de pastaborden en de mokken had ze nog niet.
En wat ik nou het leukste van dit verhaal vind, is dat dit borden en mokken zijn waar zij in die vijf jaar van gegeten en uit gedronken heeft. Iets van ons in haar nieuwe huisje. En wat blijkt: er zit ook een stukje van ons in haar hart.
Toen ik vertelde dat ze een speciaal plekje in ons hart heeft, stuurde ze terug dat wij ook een speciaal plekje bij haar hebben en dat ze altijd hele gezellige weekenden gehad heeft. Terwijl ik dit typ, krijg ik weer kippenvel. ‘Ons’ meissie, die zo vechtend door het leven moet gaan. ‘Ons’ meissie, die na jaren bedenkt dat ze het fijn gehad heeft bij ons, dit kan zeggen en voelen. En wat voor ons eigenlijk heel gewoon was, het gezinsleven, was voor haar een momentje van rust en liefde, waar ze na jaren nog met een goed gevoel aan terugdenkt.
Ik kan niet wachten om die borden en mokken te gaan brengen. En ik zie het ook nog wel gebeuren dat er een pan spaghetti meegaat om die borden te vullen!
