We hebben er in de constellatie weer een klein wervelwindje bij. Ze is vanwege crisis in een van de gezinnen geplaatst.

Op vrijdag haal ik haar af en toe uit school en eet ik met haar een broodje bij haar pleegouders thuis. Als ze uit school komt, ziet me al staan en vliegt de andere kant op. Met wat gepraat komt ze uiteindelijk toch mijn kant op. En dan mag ik haar rugtas dragen!
Ze rent hard vooruit en is daardoor eerder thuis dan ik. Eenmaal binnen weet ze me haarfijn te vertellen waar alles ligt. Zo zitten we al snel aan tafel met een witte boterham met worst uit het tosti-ijzer.

Tijdens het eten komen er knutselspullen en een spelletje uit de kast.
Ik laat het maar een beetje gaan; ik ben al blij dat ze eet. We spelen Winnie de Pooh memory en ze wil graag mijn gewonnen kaartjes hebben…
Wat een portretje is het. En tegelijk: ook dit meisje heeft een rugzak. Zoals alle pleegkinderen.

Juist daarom is het zo belangrijk om binnen de constellatie een band met de kinderen op te bouwen. Met kleine stapjes komen we er.

Mockingbird, samen voor het kind!