Ik zat aan tafel met de eigen kinderen van een pleeggezin en vroeg of zij het weleens moeilijk vonden dat er een pleegkind bij hen woonde. De vraag leek hen te verrassen. Ze keken me even aan, bleven stil en zeiden toen: “Nee hoor, hij is gewoon onze broer.”

Het bleef bij me hangen.

Pleegzorg in een gezin met al eigen kinderen vraagt iets van iedereen. Dat zie ik vaak. Het betekent dat aandacht wordt gedeeld, dat je rekening met elkaar houdt. Het vraagt ruimte, letterlijk en figuurlijk. Dat er soms extra geduld nodig is wanneer een pleegbroer of -zus een boze bui heeft, slecht slaapt of wat meer begeleiding nodig heeft. Het eigen plekje in het gezin is niet meer vanzelfsprekend alleen van jou.

Tegelijk zie ik ook hoe sterk en betrokken de kinderen kunnen zijn. In dit gezin was het vanzelfsprekend dat ze rekening hielden met hun pleegbroer. Ze kenden hem door en door en voelden feilloos aan wat hij nodig had. Voor hen was hij geen ‘pleegkind’, maar gewoon onderdeel van het gezin.

Ze konden zich zelfs niet voorstellen dat hun pleegbroer ooit weg zou gaan. Ook al vraagt het soms veel van het gezin, voor hen hoorde hij erbij. Zonder twijfel.

Het gesprek liet me opnieuw beseffen hoe belangrijk het is om ook stil te staan bij de plek van de eigen kinderen in pleeggezinnen. Hun rol is groot, vaak vanzelfsprekend, maar niet minder waardevol.