Kees (45) is gezinshuisouder. Samen met zijn partner vangt hij vijf jongeren op, die – soms tijdelijk – niet thuis kunnen wonen. De meeste van hen hebben veel meegemaakt. In deze blog schrijft hij over zijn ervaringen.

Pittige tijd
Voor een van onze jongeren is het een pittige tijd, daardoor slaapt hij slecht. Gisteravond was hij voor mij onbereikbaar. Hij schold me uit en was agressief.

Ik heb ‘t zelf ook niet makkelijk. Er spelen wat privé zaken, een mogelijke uitplaatsing en ik zit met de wetenschap dat we waarschijnlijk binnenkort weer zullen ‘bijplaatsen’. Ik betrap mezelf erop dat ik vanuit deze gevoelens naar hem toe reageer. Ik ben even mijn overzicht kwijt, mijn professionele afstand. Ik ben even ‘gewoon mens’ en wat hij zegt raakt me en maakt me verdrietig.

In gesprek
Nadat ik me herpakt heb, ga ik naar hem toe en vraag rustig wat er nu precies gebeurd is. Hij vertelt me dat het lastig is op school en hij uitgescholden wordt. Ik weet vanuit contact met school dat dit klopt, maar dat hij daar zelf ook een aandeel heeft. Ik ga met hem in gesprek. De jongen durft zijn verdriet te laten zien. Hij zegt huilend: ‘Ik kan het gewoon niet, iedereen haat me en vindt me irritant’.

Ik leg hem uit dat zijn gedrag voor anderen zo over kan komen, maar dat dit niet zijn persoonlijkheid is. Hij is namelijk een warm, lief en zorgzaam kind en deze eigenschappen zitten soms een beetje verstopt. Daarna komt het hoge woord eruit: hij vertelt me dat hij nerveus is voor het schoolreisje naar de Efteling. Opnieuw dikke tranen. Ik heb hem gerustgesteld en een groot compliment gegeven voor het uitspreken van zijn gevoel. Zo bouwen we samen aan vertrouwen.

Ik ben er
De volgende morgen ondersteun ik hem en gaat hij naar school. Ik vertel hem dat ik hem zal ophalen. ‘Dat hoeft niet hoor’, zegt hij. Maar ik houd vol. ‘Jawel jongen, ik ben er.’ Als hij uit school komt, zie ik zijn ogen zoeken… ze vinden mij en ik zie de bevestiging in zijn ogen: als Kees iets zegt, doet hij het ook.