Thomas & Eva* zijn gezinshuishouders. Leven, liefde en een beetje lef, daar draait het gezinshuis van Thomas & Eva op. Laat je inspireren door dit gezinshuis dat het nét even anders doet.

’Het mooiste aan gezinshuisouder zijn is het echt beschikbaar kunnen zijn voor de kinderen. Geen haast. Geen gevoel dat je tekortschiet omdat je bijvoorbeeld nog naar je werk moet. Je sluit helemaal bij hen aan. Willen de kinderen zwemmen? Dan gaan we zwemmen. Zin om iets te bouwen? Dan gaan we samen de werkplaats in. Deze kinderen hebben die volledige aandacht nodig. Als gezinshuisouder kun je dat bieden. Het is waardevol én praktisch. Vorige week nog liet een moeder per ongeluk de fietsen van de kinderen op school staan. Ik bracht maandag de kinderen naar school en haalde daarna even de fietsen op. Dat kan gewoon. Zonder stress en zonder het gevoel te hebben dan je overvraagd wordt.

Een gezinshuis run je samen. Als ouders natuurlijk en met professionele hulpverlening. Wij werken samen met gedragswetenschappers, voogden en een gezinshuisconsulent. Zij ondersteunt ons bij praktische zaken en denkt mee. In de zeven jaar dat wij ons gezinshuis runnen zijn er momenten geweest waarop wij ons echt gehoord en gezien voelden. Zoals een coach die ons vroeg: “Ik snap jullie zorgen om dit kind, maar waar zijn jullie in dit verhaal?” Dat raakte ons. We besloten toen een weekendpleeggezin voor twee van de kinderen te zoeken. Dat geeft ons, en de rest van het gezin, lucht.

Scholing & training
De start van ons gezinshuis is begeleid door Gezinshuis.com. Een intensieve periode was dat. Je denkt na: wat voor huis willen wij zijn? Wat past bij ons? En onze eigen kinderen? Een kwaliteitsplan is nodig. Dat ontwikkel je. Wij hebben hierin veel steun ervaren. In het startproces leerden wij meer over trauma, hechting en systeemgericht werken. Het was een spiegel voor onszelf.

Toen we startklaar waren sloten wij ons aan bij iHub. Via hen volgden wij trainingen zoals traumasensitief opvoeden en relationeel opvoeden. Tijdens onze jaargesprekken is altijd de regiomanager van Gezinshuis.com aanwezig. Wij voldoen aan alle kwaliteitseisen. Dat willen we natuurlijk voortzetten. Dan is het fijn als iemand meekijkt

We werken met een kwaliteitshandboek, doen audits, evaluaties en organiseerden een leergroep met andere gezinshuisouders. Wij gebruiken de systemen van iHub voor verslaglegging. En hoewel iHub een rol speelt in de aanmelding van jongeren en de matching, blijven we als gezinshuis zelf verantwoordelijk voor wie hier komt wonen. Dat vinden we belangrijk. Dit is tenslotte ons huis.

Steunend netwerk
Aansluiten bij de kinderen betekent ook regie pakken. Bijvoorbeeld door zelf hulp te organiseren. Dat doen wij in ons netwerk. Vaak is een simpel appje voldoende. Die flexibiliteit en nabijheid geven ons rust en stabiliteit. Het laat zien hoe belangrijk het is om samen te kijken wat wél kan. Soms is maatwerk nodig. Hoe mooi zou het zijn als ieder kind een eigen zorgbudget kreeg om precies die steun te krijgen die bij hem of haar past?

Zelfzorg
We hebben veel geleerd over belang van zelfzorg. Door het organiseren van een vrij weekend per maand, maar ook in het klein, relationeel, in het bewaken van je eigen grenzen, terwijl je zorg geeft aan anderen. Relationele zelfzorg dus, waarbij de ander ook even terug mag zorgen. Omdat je zegt: “Ik wil dit graag voor je doen, maar als het nú moet, kom ik in de knoop met alle dingen die nu óók moeten. Dan heb ik niet goed aandacht voor die dingen en ook niet voor jou.” Je stelt het kind dan in de gelegenheid ook te zorgen voor jou. Ze kunnen dan zeggen: “Dat is belangrijk, heb jij maar even aandacht voor wat je nu moet doen.” Wetende dat ze straks echt aandacht krijgen.

Soms is gezinshuisouders zijn zwaar. Als je wacht op hulp. Of wanneer veel tegelijk lijkt te veranderen: een voogd vertrekt, de gedragswetenschapper wisselt of er gebeurt iets in het netwerk van het kind. Dan voelen we ons kwetsbaar. Wij blijven onszelf steeds afvragen: hoe blijven we trouw aan dit kind? En aan onszelf? We willen dat het alle kinderen goed gaat. Dat ze zich veilig voelen. En groeien. Het vraagt om liefde, lef en een systeem dat meebeweegt.’