Kees (45) is gezinshuisouder. Samen met zijn partner vangt hij vijf jongeren op, die – soms tijdelijk – niet thuis kunnen wonen. De meeste van hen hebben veel meegemaakt. In deze blog schrijft hij over zijn ervaringen.

Wij werken al een aantal jaar onder de vlag van iHub.
Eerst als pleegouders, daarna als projectgezin en nu als gezinshuis.
We hebben een mooi, fijn en stabiel team om ons heen.

Langzaam word ik me steeds meer bewust van de kwetsbaarheid van de jongeren.
Dit maken we immers 24/7 mee. Maar ik word ook bewuster van mijn eigen kwetsbaarheid als gezinshuisouder.

Wij als gezinshuisouders krijgen vaak hulpverleners over de vloer. Denk aan Jeugdstem (vier keer per jaar), de gezinshuisconsulent (twee keer per maand), jeugdbeschermers (per jongere ongeveer vier keer per jaar), ouders, enzovoorts.
Ik vind het belangrijk dat jongeren naast deze hulpverleners ook laagdrempelig op anderen kunnen terugvallen en een netwerk buiten het gezinshuis hebben.

Door te investeren in een goede samenwerking met de gezinshuisconsulent kan ik open en eerlijk zijn. Dit hoor ik ook regelmatig terug.
Ik kan mezelf alleen verbeteren als ik open kan communiceren.

Want naast gezinshuisouder ben ik ook gewoon mens: niet perfect, met mijn eigen valkuilen, hoe vervelend die soms ook zijn.
Door me bewust te zijn van mijn valkuilen, kan ik voorkomen dat ik er daadwerkelijk in stap. Ik praat hier ook over met onze jongeren, want ik heb tenslotte een voorbeeldfunctie.