Brustina (43) is sinds 2015 pleegouder. Ze woont samen met haar man Johan en hun zoon Siem (10). Maandelijks schrijft ze over haar belevenissen als pleegouder.

‘It’s the most wonderful time of the year’, zo klinkt het bekende liedje. Wij hebben al diverse jaren gemerkt dat het vooral ‘the most difficult time of the year’ is.

Want hoe moeilijk is het om kerst of andere feestdagen te vieren als je niet bij je familie bent. Zelf kom ik uit een gezin van negen kinderen en alhoewel we niet altijd compleet zijn met de feestdagen, is er allicht één familielid. Ik zie het verdriet en de strijd bij mijn pleegdochters. Ze genieten van de sfeer, het lekkere eten en de gezelligheid. We kruipen met elkaar op de bank en steken kaarsjes aan. We bedenken wat we kunnen doen in de vakantie en welke hapjes we klaar kunnen maken als we met die grote familie van mij bij elkaar komen. Viviënne kan zich geen andere kerst dan bij ons herinneren, maar bij Rhani, de oudste van 16, is dat een heel ander verhaal. Ik wil als pleegouder niet voorbijgaan aan al deze gevoelens en moeilijkheden. Ik wil niet voorbijgaan aan herinneringen, leuk of minder leuk, die gemaakt zijn voordat ze bij ons kwam. Het is onze taak en roeping om niet alleen ons huis open te stellen voor de dames, maar ook onze harten, onze tijd en de feestdagen.

Vorig jaar heb ik hier al iets over geschreven, gewoon voor mezelf en dat vond ik terug in mijn archieven. En ik ben blij dat ik het toen opgeschreven heb, want ik hoop dat het ons deze dagen ook weer gaat helpen.

Op 1e Kerstdag lieten we samen de hond uit, het ideale moment om even wat te praten. Je hoeft elkaar niet aan te kijken. Voor de feestdagen hadden we afgesproken dat ik regelmatig aan haar zou vragen hoe ze ‘erbij zit’. Waar ze eerst vaak zei dat ze ‘oke’ was, is ze inmiddels al zover dat ze echt kan zeggen hoe het is. En zo vertelde ze dat ze zich schuldig voelde omdat ze aan het genieten was van Kerst, zonder haar ouders. En dat het eigenlijk best goed ging deze dag. Waar ze gisteren nog zenuwachtig was voor het gevoel wat ze met Kerst zou kunnen hebben, was ze nu eigenlijk wel blij. Maar ze voelde zich ook raar. En als je het op een rijtje zet, zijn er dus heel veel gedachten en gevoelens die er tegelijkertijd zijn. En hoe verwarrend is dat!

Gedachten als:
- Mag ik wel genieten zonder mijn ouders?
- Mag ik wel blij zijn met de activiteiten die we doen?
- Misschien missen zij mij wel heel erg, en ben ik hier aan het genieten.
- Ik wil eigenlijk helemaal niet bij deze familie zijn, maar ik vind het hier wel fijn.

En zo draait dat hoofd overuren. Terwijl we verder lopen, vertel ik haar dat al deze gevoelens en gedachten er mogen zijn. Dat het heel logisch is dat ze dit voelt en denk, dat het ook ingewikkeld en raar is. En ook dat dit allemaal tegelijk kan en mag opspelen. Vaak helpt het om emoties toestemming te geven om te bestaan. En toen ze deze toestemming hoorde en voelde, kon ze verder.

Inmiddels zijn we een jaar verder. Er is zoveel gebeurd. En is zoveel gehuild, gebeden en gestreden. Er is zoveel gelachen ook. Want hoe leuk zijn pubers! Er zijn nagels gelakt en geplakt en ook weer eraf gehaald. Er is van me weggelopen en ook weer in mijn armen gekropen. Zelfs mijn keuken is niet meer van mij alleen! Met vertrouwen, ruimte en aandacht gaan we de Kerstvakantie in, dankbaar voor dit gekke gezin.