Als je mij als kind had gevraagd wat mijn grootste droom was, had ik – naast een eigen paard – gezegd dat ik grote zus wilde worden. Dus toen mijn ouders vertelden dat ze pleegouders wilden worden, was ik meteen enthousiast. In mijn kinderlijke idealisme was het simpel: wij hadden ruimte, tijd en liefde genoeg en hoe kun je nou niet houden van zo’n schattig, hulpeloos kindje dat aan je zorg wordt toevertrouwd?

We waren net verhuisd naar een groter huis,met een slaapkamer over, toen mijn ouders zich aanmeldden voor crisispleegzorg. Vrienden van hen, die ook crisispleegzorg deden, wachtten negen maanden op hun eerste plaatsing, dus dachten mijn dat het niet zo’n vaart zou lopen. Maar diezelfde week nog, terwijl de werkmannen nog in ons huis bezig waren, werden we gebeld over Sam*. Het enige dat we wisten was dat hij pasgeboren was en dat hij onderweg was naar ons.

Gelukkig hebben we een warm netwerk om ons heen en binnen een paar uur hadden we een hele baby uitzet compleet. En daar was hij dan. Ik herinner me niet alle details meer, maar wel dat hij direct in ons hart zat. Niet alleen omdat hij kwetsbaar was, maar ook omdat hij gewoon mijn broertje werd.

Natuurlijk wisten we dat hij ook weer weg zou gaan. En ja, zoals waarschijnlijk veel beginnende crisispleegouders twijfelden mijn ouders of ze hem een langdurige plek konden bieden. Maar ze wisten ook: als we dat doen, kunnen we de kinderen die nog zullen volgen niet helpen. Dus leefden we met het besef dat het tijdelijk was zonder hem ooit als tijdelijk te behandelen. Sam hoorde bij ons. Hij stond aan de lijn bij mijn sportwedstrijden, was erbij op familiedagen, ging mee naar de kerk en op vakantie. We zagen hem groeien van pasgeboren baby naar een vrolijk mannetje dat leerde rollen, lachen en kruipen.

En toen kwam het afscheid. Na ruim een half jaar was dat een van de verdrietigste momenten in mijn leven. We rouwden allemaal op onze eigen manier. Het maakte het niet minder zwaar, maar wel draaglijker dat we het samen deden. Mijn ouders zorgden voor een klein ritueel van troost: de avond na het afscheid bestelden we standaard een kapsalon, Turkse pizza’s en ijs en keken we een nieuwe film op DVD (dat was nog voor het Netflix-tijdperk). Zo kreeg een moeilijke dag toch iets zachts.

Wat ik het meest bewonder aan mijn ouders, is hoe zij oog hadden voor iedereen. Ze zorgden liefdevol voor de pleegkinderen, verloren ons als ‘eigen’ kinderen niet uit het oog (ook niet als puberbuien samenvielen met slapeloze nachten of medische zorg voor een baby) en behandelden de ouders van de pleegkindjes zoals ze zelf behandeld zouden willen worden. Mijn moeder schreef wekelijks een verhaaltje over wat het pleegkind had geleerd of meegemaakt. Ook maakte ze fotoboekjes voor het kind, de ouders en eventuele nieuwe pleegouders. Mijn moeder zag hoeveel liefde de ouders hadden voor hun kind, ondanks dat het hen niet altijd lukte om de juiste zorg te bieden.

In totaal boden we elf pleegkinderen een tijdelijk thuis. In die jaren groeide ik van jonge tiener naar ietwat opstandige puber. Maar mijn liefde voor de pleegzorg groeide mee. Op ochtenden dat ik met een donderwolk als humeur beneden kwam, hielp er maar één ding: een pleegkindje in mijn armen. Dan klaarde mijn humeur meteen op.

Pleegzus zijn heeft me gevormd. Het leerde me compassie hebben met anderen, leerde me delen en leerde me verder kijken dan mijn eigen bubbel. Of mijn twee broers het precies zo hebben ervaren als ik, weet ik niet. Het hangt tenslotte ook af van je persoonlijkheid. Maar ik geloof dat het ons allemaal heeft verrijkt.

Nu, ruim tien jaar nadat mijn ouders stopten als pleegouders, werk ik zelf bij iHub als pleegzorgbegeleider. Dezelfde organisatie als waar mijn ouders ooit pleegouders waren.

En dat begon allemaal met één telefoontje. In een half afgebouwd huis. Over een pasgeboren baby die binnen enkele uren onderdeel werd van ons gezin.

*Naam is gefingeerd.