Brustina (44) is sinds 2015 pleegouder. Ze woont samen met haar man Johan en hun zoon Siem (11). Maandelijks schrijft ze over haar belevenissen als pleegouder.
Het is wat rommelig in huis. Opa en oma zijn er en blijven mee-eten. Vrijdagmiddag is eigenlijk altijd wat rommelig, want het weekend begint! Waar ik er normaal op aandring dat de brooddozen uit de tas gehaald moeten worden, komt dat op vrijdag niet zo krap. Ze hoeven niet perse vandaag in de vaatwasser. Vandaag heeft Viviënne ook nog een kinderfeestje gehad, dus die tas kwam sowieso wat later thuis.
Terwijl mijn schoonmoeder kletst tijdens het afruimen, mogen de kinderen een half uurtje op hun scherm. Ik loop door het huis, zet kussentjes recht, ruim weer een stapel Donald Duckjes op. En daar liggen ze: de schooltassen. Al acht jaar roep ik dat ze de tassen aan de kapstok moeten hangen, maar blijkbaar is dat een hele klus.
Affijn, omdat de kinderen zo druk zijn met hun scherm, en omdat het vrijdag is, haal ik die tassen leeg. Brooddozen, flessen en bakjes van het fruit. En dan ineens grijpt mijn hand in iets wat kraakt. Vol verbazing en verwondering haal ik er twee doorzichtig verpakte en versierde knutsels uit en zeg: “Nou, wat leuk, heb je die op het feestje gemaakt?”
En toen was er kortsluiting.
Al gillend en krijsend werd mij duidelijk gemaakt dat ik niet aan haar tas mocht komen en al zeker niet de Moederdagcadeautjes eruit mocht halen. Ze maakt er ook altijd een voor mij. Ik had er dus nooit bij stilgestaan dat deze cadeautjes juist vandaag in haar tas zouden zitten, open en bloot. Het scherm wordt aan de kant geschoven, ze rent richting de gang en met een flinke klap van de deur dendert ze al brullend naar boven. Vol verbazing blijven we in de huiskamer achter en kijken elkaar aan. Johan zegt dat hij het niet normaal vindt, m’n schoonmoeder houdt spontaan haar mond en die van mijn schoonvader valt open. Ik zucht even en zeg dat ik er wel even achteraan ga.
Al stampvoetend en huilend vertelt ze dat het een verrassing moest blijven en dat ik het niet had mogen zien. Ik vraag of ze even bij me komt zitten en schoorvoetend komt ze dichterbij. Haar duim gaat in haar mond en ik voel haar wat ontspannen. “Je bent teleurgesteld he, omdat je het graag geheim wilde houden.” En dan vertelt ze dat ze inderdaad teleurgesteld is, omdat ze het wilde verstoppen, maar ik er wat eerder bij was. Nadat ik haar vertel dat ik dat heel goed snap, bedenken we een oplossing. Met een vinger op mijn hoofd, laat ik zien dat ik een stukje van mijn geheugen kan wissen en zeg: “Huh, zat er iets bijzonders in je tas dan? Geen idee, niets gezien.” Met een grinnik stapt ze van mijn schoot af. “Oh en mama, de klap van de deur kwam echt door de wind hoor, daar kon ik niets aan doen.
Opgelost! We praten nog even na. Nu kan ik haar uitleggen dat de verkeerde emotie er per ongeluk uit schoot, maar dat we samen leren om de juiste emotie te kiezen bij elke gebeurtenis of gevoel.
De schermtijd loopt natuurlijk door, dus ze rent weer naar beneden. Verwachtingsvol kijkt iedereen me aan en ik zeg: “Oh, niets aan de hand, even de verkeerde emotie gekozen!”
