Brustina (43) is sinds 2015 pleegouder. Ze woont samen met haar man Johan en hun zoon Siem (10). Maandelijks schrijft ze over haar belevenissen als pleegouder.

Het was op een zondagmiddag. Ik had even zin in niets. Gewoon even lekker in m’n stoel wat lezen en haken.

Nu ik dit schrijf, denk ik aan mijn eigen moeder. Zij heeft negen kinderen en ze zat op zondagmiddag ook vaak in haar stoel te lezen. Wij reden dan op onze speelgoedauto’s rond en mochten haar bedienen. Want op zondag maakte papa tosti’s en mocht mama blijven zitten. Wat heerlijk om zulke herinneringen te hebben.

Terug naar nu, in mijn stoel. Viviënne verveelt zich. Ik heb weleens gehoord dat dat goed is voor kinderen. Daar worden ze creatief van. Voor de omgeving is het niet altijd goed, kan ik je vertellen. Dus ik denk graag met haar mee. Zo kwamen we op het idee dat mijn voeten best wel een behandeling konden gebruiken. En ik mocht gewoon blijven zitten, zij regelde alles wel.

Na wat instructies staat er een voetenbadje klaar, met een handdoek voor erna, bruistabletten, de elektrische veil en een verkoelend zalfje. De volgende twintig minuten krijg ik een volledige behandeling. Als een volleerd pedicure gaat ze aan de slag. Ondertussen praten we wat over het ontstaan van eelt en krijg ik de vraag hoe het met me gaat.

Ik zak nog wat verder achterover en geniet. En als ik naar haar kijk, zie ik dat zij ook geniet. Op zulke momenten zijn we met elkaar verbonden en doen we allebei wat we fijn vinden. Vakkundig droogt ze na afloop mijn voeten af. Daarna vraagt ze of ik €5,00 wil overmaken naar haar rekening. Ik betaal, met liefde!

Een paar dagen later, als het snikheet is en we ons allebei wat vervelen, zijn mijn wenkbrauwen aan de beurt. Ik mag op de bank gaan liggen. Samen met de pincet kruipt ze bovenop me en gaat aan de slag. Ik hoor alleen haar ademhaling en soms ‘sorry mam’. We ontspannen allebei. En ja, het was warm, maar ook van liefde.