Regina en Jochim zijn pleegouders. Zij vertellen over hoe zij tot het besluit zijn gekomen om pleegouder te worden, en hoe zij het proces hebben ervaren.

In de aanloop naar ons pleegzorg-avontuur had ik nagenoeg alles gelezen wat los en vast zat over pleegzorg. Ik heb alle voorlichtingsfilmpjes die er waren gezien en was goed op de hoogte van alle mogelijkheden en de diverse vormen van pleegzorg: crisis, kortdurend, perspectiefbiedend, vakantie-/weekend, deeltijd, voltijd, gezinshuis. Ik had zelf een informatieavond kunnen verzorgen ;-) Ik kreeg per e-mail de updates en las ook de oproepen voor pleegouders die door een aantal pleegzorgorganisaties op hun site werden gepubliceerd. Dan kreeg je een indruk van waar er behoefte aan was. Als je er net als ik van houdt om je voor te bereiden, dan zou ik je zeker aanraden om de ervaringsverhalen te lezen alsook om eens te spreken met mensen die al pleegouder zijn. Doorgaans geven de meeste pleegouders graag een inkijkje in hun leven als je zelf ook overweegt om pleegouder te worden. Zo zijn wij in ons dorp ook eens bij een koffie-ochtend voor pleegouders aangesloten, toen we zelf nog hierover aan het nadenken waren.

In die tijd was overigens één ervaringsverhaal dat me altijd bij is gebleven. In een interview vertelden pleegouders, waarvan de pleegvader net als mijn man politieagent was: “Je kunt misschien niet de hele wereld veranderen, maar wel de wereld van één kind.”

Die uitspraak hoor je vaker in pleegzorgverhalen, maar dit sprak mij enorm aan. Ik draag graag bij aan een betere wereld, maar worstel ook met de vraag waar ik zou moeten beginnen. Alles voelt belangrijk, maar ook erg groot. Dit daarentegen is iets concreets. Iets wat we misschien wél kunnen. Dicht bij huis. Zonder bijzondere kwalificaties, maar vooral veel liefde. Ruimte in ons hart en in ons huis.

Als mensen proberen iets ‘goeds’ te doen, hoor je de criticasters vaak zeggen “een druppel op een gloeiende plaat”. Een kennis van ons, die liefdadigheidswerk in India ging doen, antwoordde dan altijd: “je zou maar net onder die druppel staan”. En zo is het maar net. Je zou maar net dat ene kind zijn.

Niet alleen met het oogmerk om het zorgvuldig aan te pakken, maar heel eerlijk gezegd ook met mijn dubbele agenda (in mijn hoofd was ik hier al jaren mee bezig), besloten we ons aan te melden voor informatieavonden bij drie pleegzorginstellingen. Naar mijn man toe verklaarde ik dat het verstandig was om een goed vergelijkend onderzoek te doen. De tweede reden hield ik voor mezelf.. Hij begreep dat we eerst met meerdere organisaties wilden kennismaken, voordat we ons ergens aan verbonden. Bovendien wilde hij graag een gevoel krijgen bij pleegzorg en moest hij nog wel geïnformeerd worden over alle pleegzorgvarianten.

Terugkijkend in mijn mailbox – ja, ik ben zo’n type mens dat haar e-mails nooit weggooit. Wie wat bewaart, die heeft wat, zo blijkt maar weer. Zie ik dat we op 23 januari 2018 naar de eerste informatieavond gingen. Op 6 februari 2018 volgde de informatieavond bij iHub (toen nog Horizon) en een week erna de laatste.

De meeste verwachtingen hadden we van de eerste organisatie maar na deze informatieavond voelde we ons niet helemaal gezien. Dat gevoel bleef hangen.

Met veel minder verwachting, en de laatste ervaring nog vers in het geheugen, kwamen we in Rotterdam aan bij iHub. De avond werd geleid door Trudie en Mariska. Twee warme, bevlogen vrouwen met de nodige ervaring, Vanaf het eerste moment voelden we ons wél gezien.. Dit zou zomaar eens kunnen passen.

De week erna bezochten we de laatste informatieavond. Dat was ook een goede avond, maar naar ons gevoel was deze organisatie meer gericht op de stad Rotterdam en omgeving, en minder op onze regio: de Drechtsteden.

Uiteindelijk hadden we het beste gevoel bij iHub.

Toen mijn man en ik dit bespraken en ik voorzichtig opperde om ons gewoon bij alle drie aan te melden, zodat er misschien sneller een plaatsing zou volgen, maakte hij daar meteen korte metten mee. “Zo werkt het niet”. Hij weet: als ik (op z’n plat Sliedrechts gezegd) ik iets in mijn kop heb, heb ik het niet in mijn kont. Maar hij wees mij erop dat er voor alles een tijd is. Gelukkig maar.. Zo houden we elkaar in evenwicht en vullen we elkaar mooi aan.

Ik nam misschien het voortouw in dit avontuur, maar we hielden zijn tempo aan. We kozen voor iHub.

Pas in november zouden we starten met de VPH4, de voorbereidingscursus Pleegouders iHub. Ons geduld werd getest, terwijl tegelijkertijd de vraag door mijn hoofd spookte “waarom moet dit zo lang duren als ze zo hard op zoek zijn naar pleegouders?” Toen nog niet wetend dat precies dit tempo ervoor zou zorgen dat uiteindelijk het juiste kindje, op het juiste moment, aan onze zorg kon worden toevertrouwd.