Binkie weet dat wij niet de ouders zijn bij wie hij geboren is. Dat hebben we nooit verborgen gehouden en daar praten we open over met hem. Voor het slapen kijken we vaak in fotoboeken van de eerste vijf maanden dat hij niet bij ons was. Vanaf het moment dat hij bij ons kwam, zag hij zijn moeder twee of drie keer per jaar, maar naarmate de jaren verstreken werd dat steeds minder. Nu is er nauwelijks nog interesse in hem en heeft zijn moeder hem al ruim een jaar niet gezien.
Op dit moment heeft hij daar totaal geen moeite mee. Hij leeft zijn vrolijke leven met ons, zoals een zesjarige dat kan. Hij lacht zijn brede lach en gaat vrolijk verder met waar hij mee bezig was. Maar we zijn niet naïef. Er komt een dag dat hij echt wil weten waar hij vandaan komt en waar zijn wortels liggen. Waarom hij doet zoals hij doet, denkt zoals hij denkt en is wie hij is. En dat is niet alleen zijn goed recht, het is ook volkomen begrijpelijk.
Tot die tijd observeren we. En wat we zien, stelt ons gerust. Hij legt contact met iedereen. Maar dan ook echt iedereen. Of je nou oud bent of jong, een hond aan de lijn hebt of een ijsje in je hand, Binkie praat met je. Hij is oprecht geïnteresseerd en stelt vragen die je soms even versteld doen staan.
Zoals onlangs op vakantie op een terras in Griekenland. Een man in een rood-wit shirt zat aan het tafeltje naast ons. Binkie, ervan overtuigd dat elk rood-wit shirt een Ajaxshirt is, riep enthousiast: ‘Hé pap, kijk, een Ajaxshirt!’ De man, sportief als hij was, lachte. ‘Ajax?’ antwoordde hij quasi verontwaardigd. ‘Dit is een Feyenoordshirt.’ Binkie kneep zijn ogen even dicht en deed zijn hand voor zijn mond. ‘Oei, Feyenoord,’ fluisterde hij. Maar in zijn hoofd was hij al verder. ‘Ben je hier ook op vakantie?’
'Nee,' zei de man. 'Ik ga hier wonen.' Binkie dacht even na. 'Oh. Heb je dan een Grieks paspoort?' De man keek verrast. 'Nee, ik hou gewoon mijn Nederlandse paspoort.' Binkie knikte. 'Dan heb je zeker wel veel Griekse documenten?' Nu viel de man bijna van zijn stoel. 'Oké,' zei hij, 'dan ga ik het je uitleggen ook.' En dat deed hij. De hele procedure inclusief de bezoeken aan ambassades. Binkie luisterde aandachtig, zoals hij altijd luistert als iets hem echt interesseert. Daarna vroeg hij: 'Heb je hier wel werk dan?' De man kneep even glimlachend zijn ogen dicht. 'Ja, ik ben verhuizer.' Binkie veerde op. 'Dat is handig. Kun je jezelf verhuizen?' De man schaterde.
Wij lachten mee, maar ondertussen dacht ik: dit is wie hij is. Nieuwsgierig en scherpzinnig. Nu al op zoek naar hoe dingen werken, hoe mensen in elkaar zitten en hoe de wereld is opgebouwd. Die eigenschappen komen ergens vandaan. En op een dag wil hij weten waar hij ze vandaan heeft, van wie?
We zijn er klaar voor als die vragen komen. En ondertussen ontdekt hij zijn eigen wereld.
